Selin’in eli kutunun kapağında donup kalmıştı.

Salon öylesine sessizdi ki, birkaç saniye önce fonda çalan müziğin yerini insanların şaşkın nefesleri almıştı.

Ben ne olduğunu göremiyordum. Kutunun önünde Selin vardı ve yüzündeki ifade bana yıllar önceki o geceyi hatırlatıyordu.

O gece de böyle bir yüz ifadesi görmüştüm.

Ama o zaman yüzünde en ufak bir pişmanlık yoktu.

Şimdi ise korku vardı.

Selin yavaşça kutunun içinden bir şeyi çıkardı.

Eski, yıpranmış bir fotoğraf albümüydü.

Albümün kapağında çocuklarımızın küçüklük fotoğrafları vardı.

Selin albümü ellerinde tutarken Ece birkaç adım öne çıktı.

“Bunu hatırlıyor musun anne?”

Selin cevap vermedi.

Ece albümün ilk sayfasını açtı.

“Bu, Duru’nun ilk doğum günü. Sen yoktun.”

Bir sonraki sayfayı çevirdi.

“Bu, Melis’in okul gösterisi. Sen yoktun.”

Bir sayfa daha.

“Bu, Ceren’in hastanede geçirdiği gece. Sen yoktun.”

Salonun farklı köşelerinden sessiz hıçkırık sesleri yükselmeye başladı.

Ece devam etti.

“Bu fotoğrafların hepsinde babam var. Bazen yorgun, bazen uykusuz, bazen üstünde iş kıyafetleriyle… Ama hep var.”

Selin albüme bakıyordu.

“Ece, ben…”

“Hayır,” dedi Ece sakince. “Bu kez sen konuşma. On beş yıl boyunca bizim adımıza yeterince konuştun.”

Selin başını kaldırdı.

Ece’nin sesi titremiyordu.

Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.