Elimi tutmuş ve o zamanlar bana tuhaf gelen bir istekte bulunmuştu.

‘Rüveyda, bir gün yaptığım işle ilgili soruların olursa Müberra Arven’in adını hatırla.’

O zamanlar yalnızca yarım kalmış bazı işleri yüzünden endişelendiğini düşünmüştüm.

Bu sözlerin bir gün önem kazanabileceği aklımın ucundan bile geçmemişti.

Şimdi Dr. Nermin’in odasında otururken Müberra’nın adını söyledim.

Poyraz’ın yüzündeki ifade anında değişti.

‘Anne, az önce Müberra Arven mi dedin?’

‘Evet. Neden?’

Gözlerini doktorun önündeki tıbbi dosyaya dikti.

Ardından doğrudan bana döndü.

‘Çünkü babam onunla birlikte çalışıyordu.’

İnanamayarak başımı salladım.

‘Baban sigorta satardı, Poyraz. Bir tıp araştırmacısıyla ne işi olabilirdi?’

Oğlum cevap vermeden önce duraksadı.

‘Anne, sana hiç anlatmadığım bir şey var.’

Kalp atışlarımın hızlandığını hissediyordum.

‘Nedir o?’

Bakışlarını ellerine indirdi.

‘Babam öldükten sonra bodrumda gizli bir kasa buldum. İçinde iş sözleşmeleri, araştırma belgeleri ve birkaç eski sağlık dosyası vardı.’

Ona inanamayarak baktım.

‘Peki?’

Poyraz yavaşça nefes aldı.

‘O dosyalardan birinin kapağında senin adın yazıyordu.’

Konuşacak gücü bulmakta zorlandım.

‘Ne yazıyordu?’

Oğlum yüzüme daha önce hiç görmediğim bir ifadeyle baktı.

‘Rüveyda Projesi.’

Odadaki herkes sessizliğe gömüldü.

Tam o sırada Vahit’in son günlerine ait başka bir anı birden zihnimde canlandı.

Bana mühürlü bir zarf vermiş ve onu güvenli bir yerde saklamamı söylemişti.

On iki yıldır açılmadan yatak odamdaki komodinin çekmecesinde duruyordu.

Şimdi ilk kez, yıllardır aradığım cevabın o zarfın içinde olup olmadığını sorgulamaya başladım.

Poyraz’a döndüm.

‘Canım oğlum, eve gidip bana bir şey getirmeni istiyorum.’

‘Nedir anne?’

‘Babanın geride bıraktığı bir mektup.’

Poyraz şaşkın görünüyordu.

‘Ne mektubu?’

Derin bir nefes aldım.

‘Bana, açıklayamadığım bir şey olmadıkça açmamam için söz verdirdiği mektubu.’

Oğlum gözlerini benden ayırmadan bakakaldı.

Ve ikimiz de Vahit’in o mektuba neler yazdığını ya da hayatının bu bölümünü neden bunca yıl bizden gizlediğini tahmin bile edemezdik…Poyraz, bir süre hiçbir şey söylemeden yüzüme baktı. Ardından ayağa kalktı.

‘Anne, çekmecenin neresinde?’

‘Komodinin en alt gözünde, mavi kadife kesenin içinde.’

Doktor Nermin sözümü kesti.

‘Poyraz Bey, annenizin tetkikleri devam edecek. Burada kalması gerekiyor. Siz gidip gelebilirsiniz.’

Oğlum başını salladı ve kapıya yöneldi. Tam çıkacakken arkasından seslendim.

‘Poyraz, zarfı açma. Beraber okuyacağız.’

‘Öyle yapacağım anne.’

Kapı kapandığında Dr. Nermin sandalyesini bana doğru çekti.

‘Rüveyda Hanım, araştırma kuruluşuyla ilgili meseleleri ayrıca inceleyeceğiz. Fakat önce sağlığınız hakkında konuşmalıyız.’

Bilgisayarındaki görüntüleri açtı. Karnımın büyük bölümünü kaplayan, içi sıvıyla dolu bir oluşumu gösterdi.

‘İleri görüntülemede kitlenin karın içindeki yumurtalık bölgesinden kaynaklanabileceğini düşünüyoruz. Kesin niteliğini henüz bilmiyoruz. Bu büyüklükteki oluşumlar çevre organlara baskı yapabilir.’

‘Kanser miyim?’

‘Bunu şu anda söyleyemeyiz. İyi huylu olma ihtimali de var. Ameliyatla çıkarılması ve patolojik inceleme gerekebilir.’

‘Demek karnımda hareket eden şey…’

‘Büyük bir kistin yer değiştirmesi, bağırsak hareketleri veya çevre dokular üzerindeki baskı böyle hislere yol açabilir.’

Derin bir nefes aldım. İlk kez korktuğum şeyin adını öğrenmeye yaklaşmıştım. Ancak zihnimi daha fazla meşgul eden başka bir soru vardı.

Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.