Doğumhanenin kapısı açıldığında koridorda bekleyen herkes ayağa kalktı.

Doktorun yüzünde yorgun ama şaşkın bir ifade vardı.

“Anne iyi,” dedi önce. “Bebeklerin de durumu şimdilik stabil.”

Kocası Cemal, duvara yaslanmış halde derin bir nefes aldı. Aylar boyunca bütün Türkiye’nin konuştuğu hamilelik nihayet sona ermişti. Karısı Nergis, doğal yollarla gerçekleşen inanılmaz bir gebelik sonucunda tam on bebek dünyaya getirmişti.

Yedi kız, üç erkek.

Hastane yönetimi haftalardır bu doğuma hazırlanmış, özel bir ekip kurulmuştu. Bebeklerin her biri doğar doğmaz kuvözlere alınmıştı.

Ama doktor sözünü bitirmemişti.

Cemal’in yüzündeki rahatlamayı görünce bir an duraksadı.

“Yalnız…” dedi.

Cemal hemen doğruldu.

“Yalnız ne?”

Doktor başını hafifçe çevirdi.

“Bebeklerden biri diğerlerinden oldukça farklı.”

Bu söz Cemal’in içine açıklayamadığı bir korku düşürdü.

“Hasta mı?”

“Hayır. En azından şimdilik hasta olduğunu gösteren hiçbir şey yok. Ama onu gördüğünüzde ne demek istediğimi anlayacaksınız.”

Cemal birkaç dakika sonra yeni doğan yoğun bakım ünitesine götürüldü.

Camın arkasında yan yana dizilmiş küçücük kuvözler vardı. İlk bebek pembe yanaklı minicik bir kızdı. İkincisi erkekti. Üçüncüsü yine kız…

Cemal her birine bakarken gözleri doluyordu.

Sonra onuncu kuvözün önünde durdu.

Ve nefesi kesildi.

Diğer dokuz bebeğin saçları koyu renkliydi. Onuncu bebeğin ise başını kaplayan olağanüstü yoğunlukta, neredeyse beyaza yakın açık renk saçları vardı.

Ama asıl farklılık bu değildi.

Bebek gözlerini açtı.

İki gözü birbirinden farklı renkteydi.

Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.