O gece koridorda tek başıma otururken avukatı yanıma geldi.
“Bir şey söylemem gerekiyor.”
“Buyurun.”
“Nermin Hanım vasiyetini değiştirmiş.”
Kalbim hızla atmaya başladı.
“Ne demek istiyorsunuz?”
“Servetinin büyük bir kısmını sana bırakmış.”
Boğazım düğümlendi.
“Ne kadar?”
Avukat rakamı söylediğinde başım döndü.
Hayatımda görmediğim bir paraydı.
Ama hemen ardından başka bir şey söyledi.
“Fakat çok önemli bir şart var.”
“Nedir?”
“Parayı alabilmeniz için Nermin Hanım’ın ölümünden sonra en az beş yıl boyunca kimseye servetinizi gösterişli biçimde harcamayacaksınız. Ayrıca köşkü ve onun kurduğu vakfı ayakta tutmanız gerekiyor.”
Başımı ellerimin arasına aldım.
Bir an için düşündüm.
Borçlarım bitecekti.
Hayatım boyunca çalışmama gerek kalmayacaktı.
İstediğim arabayı alabilir, büyük bir ev satın alabilir, dünyayı gezebilirdim.
Ama içimde bir ses sürekli Nermin’in sözünü tekrar ediyordu:
“Bana yalan söylemeyeceksin.”
Ertesi sabah hastane odasına girdim.
Nermin gözlerini açtı.
“Avukat sana söyledi mi?”
Başımı salladım.
“Evet.”
“Mutlu oldun mu?”
Uzun süre sustum.
Sonra elini tuttum.
“Hayır.”
Kaşlarını çattı.
“Nasıl yani?”
“Parayı duyduğum anda sevindim. Sonra senden korktum.”
“Neden?”
“Çünkü sen ölürsen elimde her şey olabilir ama seni kaybetmiş olurum.”
Nermin gözlerini kapattı.
Bir süre konuşmadı.
Sonra sessizce ağlamaya başladı.
“Bana ilk kez biri böyle bir şey söyledi.”
Aylar sonra sağlığı düzeldi.
Ve ben hayatımın en önemli kararını verdim.
Avukata gidip vasiyet değişikliği istedim.
“Bana bırakılan servetin tamamını istemiyorum.”
Avukat şaşkınlıkla yüzüme baktı.
“Neden?”
“Çünkü o para benim emeğim değil.”
“Peki ne istiyorsunuz?”
“Borçlarımı kapatacak kadarını.”
Gerisini Nermin’in vakfına bırakmasını istedim.
Nermin bunu öğrendiğinde bana saatlerce konuşmadan baktı.
“Bunu neden yaptın?” diye sordu.
“Çünkü ilk gün bana ne istediğimi sormuştun.”
“Ve?”
“Ben artık çıkış yolunun para olmadığını biliyorum.”
Ertesi gün Nermin bana küçük bir zarf verdi.
İçinden tek bir mektup çıktı.
Şöyle yazıyordu:
“Sevgili oğlum,
İnsanların çoğu beni servetim yüzünden sevdi. Sen ise servetimden vazgeçebileceğini gösterdiğin gün bana ilk kez gerçekten eşim olduğunu hissettirdin.
Para sana bir hayat satın alabilir ama bir insanın sevgisini satın alamaz.
Ben sana servetimi değil, güvenimi bırakıyorum.
Çünkü insanın sahip olabileceği en büyük miras, arkasından ‘İyi bir insandı’ denmesidir.”
Yıllar geçti.
Nermin hâlâ hayatta.
Artık 80 yaşında ve her pazar birlikte kahvaltı yapıyoruz.
Ben kendi küçük şirketimi kurdum. Borçlarımı kapattım. Çok zengin olmadım.
Ama huzurluyum.
Bazen insanlar hâlâ aramızdaki yaş farkını konuşuyor.
“Gerçekten aşk mıydı?” diye soruyorlar.
Ben ise gülümsüyorum.
Çünkü onların bilmediği bir şey var.
Ben 25 yaşında yaşlı ve zengin bir kadınla evlendim.
İlk başta onun parasını istediğimi sanıyordum.
Sonra anladım ki aslında onun parasına değil, hayatımda ilk kez bir insanın bana duyduğu güvene ihtiyacım varmış.
Ve o gün öğrendim:
Bir insanın değeri sahip olduğu servetle değil, elindekini kaybetse bile kim olarak kaldığıyla ölçülür.
Nermin bana milyonlar değil, bunu öğretti.
Ve bugün geriye dönüp baktığımda, hayatımın en zengin gününün banka hesabımın kabardığı gün değil, birinin bana gerçekten güvendiğini anladığım gün olduğunu biliyorum.