Annemin hayatını kaybettiği gün, gökyüzü sanki tüm renklerini yitirmiş gibiydi. Dört yaşında bir çocuk olarak, zamanın ne kadar acımasız olduğunu anlamam zor olsa da, içimde bir boşluk hep var olacaktı. O gün, hayatımda büyük bir değişim başladı; annemin sıcak sesi, gülüşü ve sarılmaları yerini yalnızlığa bıraktı. Üvey babam Kemal, o günden sonra hep yanımdaydı ama aramızda bir mesafe vardı. Onun varlığı, annemin kaybının acısını azaltmaya yetmiyordu. Kemal, bazen bir baba gibi bazen de bir yabancı gibi hissettiriyordu. Her sabah, onunla aynı evde uyanmak, annemin anılarına dokunmak gibiydi; ama bu, ruhumdaki yarayı iyileştirmiyordu. Zamanla, Kemal’i tanımaya çalıştım; onunla geçirdiğim her an, belki de annemin anısını yaşatmanın bir yolu olabilirdi.
Diğer sonraki Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.