İlk kızımız doğduğunda babası sevinmiş. İkincisinde de hastaneye gelmiş. Ama üçüncü kızımızın ardından söylediği bir söz Tayfun’un aklına kazınmış.

‘Bizim ailede erkek evlat geleneği sende bitecek galiba.’

‘Babama karşı çıkmadım,’ dedi Tayfun. ‘Aksine, onun haklı olabileceğine inandım. Her kızımız doğduğunda sanki bir sınavı geçememişim gibi hissettim. Bunun ne kadar saçma olduğunu şimdi söylemek kolay. Ama yıllarca öyle yaşadım.’

Şaşkınlıkla yüzüne baktım.

‘Peki neden bizden kaçtın?’

‘Daha kötüsü var,’ dedi. ‘Zamanla kızlarımızın yüzüne baktığımda kendi düşüncelerimden utandım. Onları gerçekten sevdiğimi biliyordum ama bir yandan da oğlum olmadığı için üzülüyordum. Bu ikisini aynı anda hissettiğim için kendimden nefret etmeye başladım.’

Gözlerinden yaşlar süzüldü.

‘Ben kötü bir baba olmak istemiyordum. Ama eve geç gelerek, susarak, kendimi işime vererek tam da öyle bir babaya dönüştüm.’

Ona hemen sarılmadım.

Çünkü söyledikleri yıllardır yaşadığımız şeyleri açıklasa da verdiği zararı ortadan kaldırmıyordu.

‘Biliyor musun,’ dedim, ‘büyük kızımız bana ne sordu? Babasının onları kız oldukları için daha az sevip sevmediğini.’

Tayfun’un yüzü bembeyaz oldu.

‘Hangi gün?’

‘Birkaç ay önce. Sen yine gece geç gelmiştin.’

Ayağa kalkıp pencereye yürüdü. Dışarıda sokak lambasının altında park edilmiş arabamız duruyordu.

‘Bunu duyacak kadar mı belli ettim?’

‘Evet,’ dedim. ‘Ve bununla yüzleşmen gerekiyor.’

O gece uzun uzun konuştuk. Tayfun ilk kez kendisini savunmaya çalışmadan beni dinledi. Beş doğumdan sonra ne kadar yorulduğumu, yeni hamilelik kararını verirken kendi isteklerimi nasıl geri plana attığımı anlattım.

‘Ben altıncı bebeği yalnızca sen mutlu ol diye düşünmeye başladım,’ dedim. ‘Oysa bir çocuk, bir evliliği onarmak için dünyaya gelmemeli.’

Başını salladı.

‘Bunu anlayamadım. Seni bu yükün altında yalnız bıraktım.’

Sonra dikkatle sordu:

‘Peki sen ne istiyorsun Rengin? Benim ne istediğimi değil. Senin ne istediğini söyle.’

O soruyu duyunca ağlamaya başladım.

Çünkü uzun zamandır kimse bana bunu sormamıştı. Ben de kendime sormayı bırakmıştım.

‘Bilmiyorum,’ dedim. ‘Korkuyorum. Ama bebeğimizin kız olması benim için hiçbir zaman sorun değildi.’

Tayfun elimi tuttu.

‘Ne karar verirsen ver, seni suçlamayacağım. Bu konuda baskı yapmaya hakkım yok. Yalnızca artık senden kaçmayacağım.’

Ertesi sabah birlikte kadın doğum doktorumdan görüşme aldık. Hamileliğimin durumunu, sağlığımla ilgili konuları ve seçeneklerimi konuştuk. Doktor yalnızca tıbbi sorularıma cevap vermekle kalmadı, baskı altında hissettiğimi söyleyince psikolojik destek alabileceğimizi de anlattı.

İlk kez karar vermek için kendime zaman tanıdım.

Tayfun ise bir aile danışmanından randevu aldı. Başlangıçta bunun sadece evliliğimiz için olduğunu düşündüm. Sonra onun tek başına da görüşmelere devam ettiğini öğrendim.

Birkaç hafta sonra bebekle ilgili kararımı verdim. Hamileliğimi sürdürmek istiyordum. Bu kez kararım Tayfun’u mutlu etmek için değil, kendim içindi.

Ona söylediğimde gözleri doldu ama yalnızca teşekkür etti. Daha önceki gibi bir erkek çocuk hayalinden söz etmedi.

Asıl değişiklik ise küçük olaylarla başladı.

Tayfun artık kızların okul toplantılarına gidiyor, akşam yemeklerini mümkün olduğunca kaçırmıyor, hafta sonları onlarla ayrı ayrı zaman geçiriyordu.

Büyük kızımız Saye’nin bir resim yarışması vardı. Tayfun daha önce böyle etkinliklere pek katılmazdı. O gün işten izin alıp salona geldi.

Saye onu seyircilerin arasında görünce şaşkınlıktan olduğu yerde kaldı.

‘Baba, gerçekten geldin mi?’

‘Elbette geldim. Senin resmini görmek istedim.’

Saye’nin yüzündeki ifade hem sevinçli hem de temkinliydi. Babasına yeniden güvenmek istiyordu ama bunun kolay olmayacağını hissedebiliyordum.

O akşam Tayfun onun odasına gitti. Kapıyı aralık bıraktıkları için konuşmalarını duydum.

‘Annen bana bir soru sorduğunu söyledi,’ dedi.

Saye sessiz kaldı.

Tayfun devam etti:

‘Sizi kız olduğunuz için daha az sevdiğimi düşünmüşsün. Bunu hissettirdiğim için çok üzgünüm. Yıllardır bazı yanlış düşüncelere takılıp kaldım. Ama bu sizinle ilgili değil. Benim hatamdı.’

‘Peki neden hep erkek çocuk istedin?’ diye sordu Saye.

‘Çünkü bana küçükken erkek çocuğun aile için daha önemli olduğu öğretildi. Buna inanmam yanlıştı.’

‘Biz de senin ailendeniz,’ dedi kızım.

Tayfun’un sesi kırıldı.

‘Evet, canım. Hem de hayatımın en güzel parçasısınız.’

O konuşmayı duyduktan sonra bile her şey bir anda düzelmedi. Saye bazen babasının verdiği sözleri hatırlatıyordu. Tayfun da bu kez bahane üretmek yerine sözünü tutmaya çalışıyordu.

Hamileliğimin son aylarına yaklaşırken başka bir mesele çıktı.

Kayınpederim, bebeğin yine kız olacağını öğrendiğinde aile yemeğinde gülerek, ‘Demek altıncıda da erkek torun göremeyeceğiz,’ dedi.

Sofrada bir sessizlik oldu.

Eskiden Tayfun böyle sözlerde başını eğerdi. Bu kez çatalını bıraktı.

‘Baba, yeter,’ dedi.

Kayınpederim şaşırdı.

‘Şaka yaptık oğlum.’

‘Bu şakaları yıllarca dinledim. Sonunda kendi kızlarımdan uzaklaşacak kadar yanlış düşünmeye başladım. Çocuklarımın yanında bir daha böyle konuşulmasını istemiyorum.’

‘Ben kötü bir şey demedim.’

‘Onların kız olması eksiklikmiş gibi konuştuğunda kötü bir şey söylemiş oluyorsun.’

İlk kez Tayfun’un bu kadar sakin ama kararlı konuştuğuna şahit oldum.

Kayınpederim itiraz etmek istedi. Sonra torunlarının kendisine baktığını fark edip sustu.

Yemekten sonra Tayfun bana döndü.

‘Bunu çok daha önce söylemeliydim.’

‘Haklısın,’ dedim. ‘Ama bugün söylemen de önemli.’

Bir süre sonra doğum başladı.

Hastaneye giderken çok korkuyordum. Daha önce beş kez doğum yapmış olmam korkumu azaltmıyordu. Tayfun yanımdaydı. Doktorların söylediklerini dikkatle dinliyor, ihtiyaç duyduğumda elimi tutuyordu.

Saatler sonra altıncı kızımız dünyaya geldi.

Sağlık ekibi gerekli kontrolleri yaptıktan sonra bebeğimizi kucağıma verdiklerinde ağlamaya başladım. Minicik yüzüne baktım. Diğer kızlarımız gibi o da kendine özgüydü.

Tayfun sessizce yanımıza yaklaştı.

‘Adını ne koyalım?’ diye sordum.

Bir süre bebeğe baktı.

‘Bir isim düşünmüştüm. Ama sen de seversen.’

‘Söyle.’

‘Ilgın.’

Gülümsedim.

‘Çok güzel.’

Tayfun kızımızı kucağına aldığında gözlerinden yaşlar boşandı.

‘Hoş geldin Ilgın,’ diye fısıldadı. ‘Senden hiçbir şey beklemiyorum. Yalnızca baban olmama izin ver.’

Eve döndüğümüzde beş ablası da küçük kardeşlerinin etrafında toplandı. Herkes onu görmek, minicik eline dokunmak, ne zaman büyüyeceğini öğrenmek istiyordu.

İlk haftalar kolay geçmedi. Uykusuz kaldık. Kızların okul saatleri, ev işleri ve bebeğin ihtiyaçları arasında yorulduk. Tayfun da bazen bunaldı. Ancak artık sessizce ortadan kaybolmak yerine yardım istiyordu. Ben de her şeyi tek başıma yapmak zorunda olmadığımı öğreniyordum.

Bir gün Saye babasına küçük bir defter getirdi.

İçinde kendi çizdiği bir aile ağacı vardı. Ağacın dallarına hepimizin isimlerini yazmıştı.

En tepede Tayfun’la benim adım, altımızda altı kızımızın isimleri bulunuyordu.

Saye babasına baktı.

‘Öğretmenimiz ailemizin hikâyesini anlatmamızı istedi. Ben de bizim aile ağacımızı yaptım.’

Tayfun çizime uzun uzun baktı.

‘Ağacın bütün dalları birbirinden güzel,’ dedi.

Saye gülümsedi.

‘Öğretmenim de öyle söyledi.’

Birkaç hafta sonra ailece yakındaki parka gittik. Tayfun ahşap bir banka oturdu. Ilgın beyaz beresiyle kucağında uyuyordu. Diğer kızlar etrafını sardı. İkisi omuzlarına kollarını doladı, ikisi yanına sokuldu, en küçüğü önüne geçti.

Telefonumu çıkarıp fotoğraflarını çektim.

O anda Tayfun’a baktığımda yıllardır yüzünde görmediğim bir ifade fark ettim. Bu kez gülümsemesi zoraki değildi. Gözleri başka yerde değildi. Tamamen oradaydı.

Akşam fotoğraflara bakarken birini özellikle seçti.

‘Bunu bastıralım,’ dedi. ‘Salona asalım.’

‘Neden özellikle bunu?’

‘Çünkü bir zamanlar eksik sandığım hayatın aslında ne kadar dolu olduğunu hatırlamak istiyorum.’

Ona baktım.

‘Biliyor musun Tayfun, beni en çok korkutan şey altıncı bebeğimizin kız olması değildi. Seni mutlu etmek için kendimden vazgeçebilecek noktaya gelmemdi.’

‘Biliyorum,’ dedi. ‘Bunun sorumluluğunu unutmayacağım.’

Sonra fotoğraftaki kızlarımızı tek tek gösterdi.

‘Saye, Berfu, Yade, Selin, Ekin ve Ilgın… Altı ayrı insan. Hiçbiri benim yarım kalmış hayalimi tamamlamak zorunda değil.’

Başımı omzuna yasladım.

Evliliğimizin bütün sorunları bitmemişti. Geçmişteki kırgınlıkları onarmak için hâlâ emek vermemiz gerekiyordu. Ama artık birbirimize karşı dürüst olabiliyorduk.

Bugün o fotoğraf salonumuzun duvarında asılı.

Bazen Tayfun’un karşısında durup uzun uzun baktığını görüyorum.

Bir akşam ona ne düşündüğünü sordum.

Gülümsedi.

‘Babam hep bir oğlum olduğunda gerçek bir baba olacağımı söylerdi,’ dedi. ‘Oysa ben baba olmayı kızlarımdan öğreniyorum.’

Sonra Ilgın’ı kucağına aldı. Diğer kızlarımız da yanımıza geldi.

O gece şunu anladım: Bir aileyi eksik yapan kız çocuğunun olmayışı ya da erkek çocuğunun doğmayışı değildi. Bir aileyi eksilten, birbirini olduğu gibi kabul edememekti.

Ve bizim evimizde artık kimsenin dünyaya gelerek kanıtlamak zorunda olduğu bir değeri yoktu.