“Melike’nin yüzündeki ifade bir anda değişti.”

O an koridorda öyle bir sessizlik oldu ki yerde kırılmış cam parçalarının arasından geçen rüzgârın sesini bile duyabiliyordum.

Masal’ın elinde tuttuğu şey, Suna’nın hastaneye yatmadan önce sürekli yanında taşıdığı küçük, lacivert kaplı not defteriydi.

Onu aylar önce çalışma odamın kilitli çekmecesine koyduğumu sanıyordum.

Nasıl olup da Masal’ın eline geçtiğini anlayamadım.

Kızım defteri göğsüne bastırmış, Melike’ye bakıyordu.

Sonra dudakları titredi.

“Annem… kızmadı.”

Nefesim kesildi.

Masal aylardır iki kelimeyi yan yana getirmekten bile kaçınıyordu.

Ben yavaşça ona doğru ilerledim.

“Masal?”

Kızım bana bakmadı.

Gözleri hâlâ Melike’nin üzerindeydi.

“Annem bize kızmadı,” dedi tekrar. “Annem… gitmek istemedi.”

Ceren bir anda odaya daldı.

“Sus!”

Sesindeki öfke hepimizi irkiltti.

Masal korkuyla defteri daha sıkı tuttu.

“Ceren!” dedim.

Ama kızım beni duymuyordu.

Masal’ın elindeki deftere uzandı.

“Onu bana ver!”

Masal ağlamaya başladı.

Tam araya girecektim ki Melike ayağa kalkıp Ceren’in karşısına geçti.

Fakat ona bağırmadı.

Elini bile kaldırmadı.

Sadece sakin bir sesle:

“Defter senin için önemli, değil mi?” diye sordu.

Ceren’in yüzündeki öfke bir anlığına dağıldı.

“Sen hiçbir şey bilmiyorsun.”

“Haklısın,” dedi Melike. “Bilmiyorum. O yüzden anlatırsan dinlerim.”

Bu cevap Ceren’i hazırlıksız yakaladı.

Çünkü eve gelen herkes ona ne yapması gerektiğini söylemişti.

Kimse neden yaptığını sormamıştı.

Ceren gözlerini kaçırdı.

Sonra bir anda odadan çıkıp kapıyı çarptı.

Peşinden gitmek istedim ama Melike koluma dokunmadan, yalnızca bakışıyla durmamı istedi.

“Biraz yalnız kalsın.”

Ona şaşkınlıkla baktım.

“Sen buraya temizlik yapmaya geldin.”

“Evet.”

“Peki az önce ne oldu?”

Melike yerdeki kırık vazoyu toplamaya başladı.

“Çocuklarınız çok uzun zamandır konuşmaya çalışıyor, Rıza Bey.”Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.