Kocam, ikiz bebeklerimizi dünyaya getireceğim planlı sezaryen ameliyatımdan sadece birkaç gün önce tatile gitti; eve döndüğünde ise dizlerinin bağı çözüldü.
Kaan’ın yüzündeki korkuyu ilk kez o gün gördüm.

Kapının eşiğinde öylece kalakalmıştı. Gözleri salonda oturan kişiye kilitlenmişti.

Salondaki koltukta oturan kişi babası Hasan Bey’di.

Kaan’ın çocukluğundan beri en çok çekindiği insandı. Sert ama adaletli bir adamdı. Oğlunun evliliğine hiçbir zaman karışmamış, “Yuvanızı kendiniz kurun, sorunlarınızı kendiniz çözün.” diyerek hep geri planda durmuştu.Bu kez ise ben onu davet etmiştim.

Hasan Bey ağır ağır ayağa kalktı.

“Kaan,” dedi sakin ama sert bir sesle, “annen bana her şeyi anlattı. Sonra gelinim de anlattı. Ama ben yine de inanmak istemedim.”

Kaan boğazını temizledi.

“Baba… mesele sandığın gibi değil.”

Hasan Bey elini kaldırarak sözünü kesti.

“Sus. Daha tek kelime etme.”

Evde derin bir sessizlik oluştu.

İkiz kızlarımız salondaki beşiklerinde mışıl mışıl uyuyordu.

Hasan Bey beşiklere baktı.

“Sen bunların doğumunda neredeydin?”Kaan cevap veremedi.

“Soruyorum sana.”

“…Tatildeydim.”

“Bir daha yüksek sesle söyle.”

“Arkadaşlarımla tatildeydim.”Hasan Bey başını öne eğdi.

“Ben sen doğarken hastanenin koridorunda yirmi saat bekledim. Doktor bana ‘Anneni kaybedebiliriz.’ dediğinde dizlerimin bağı çözülmüştü. Sen ise karının en zor gününde kokteyl içmeyi seçtin.”

Kaan’ın gözleri dolmaya başlamıştı.

“Baba… hata yaptım.”

“Hata mı?”Hasan Bey’in sesi ilk kez yükseldi.

“Hata, eve ekmek almayı unutursun. Hata, yıldönümünü unutursun. Sen aileni yalnız bıraktın. Bunun adı hata değil.”

O ana kadar sessizce onları izliyordum.

Kaan bana döndü.

“Ne olur bir şey söyle.”Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.