Kocam felç geçirip hastane yatağında gözlerini açar açmaz…

Elimi tuttu ve bana ait olmayan bir kadının adını fısıldadı. Kapının önündeki hemşirenin yüzü bir anda bembeyaz kesildi.
Murat’la tam 18 yıldır evliyiz. O benim hayatımdaki ilk ve tek aşktı.
Her evlilik yıldönümümüzde beni şaşırtan, pazar sabahları kahvemi yatağıma getiren ve her gece uyumadan önce alnımdan öpmeyi ihmal etmeyen adamdı.
Ama geçen salı sabahı mutfakta kahve hazırlarken bir anda yere yığıldığında… hayatımızın o anda paramparça olduğunu hissettim.
Doktorlar ilk 24 saatin belirleyici olacağını söylediler. Ben de bir dakika bile yanından ayrılmadım. Gece yarısına doğru elimi sıktı. Dudakları hafifçe kıpırdadı.
“Aylin…”
Hemen kulağımı ona yaklaştırdım.
“Buradayım, aşkım.”
Sonra aynı ismi yeniden söyledi.
“Buradayım, Aylin.”
İçime buz gibi bir ürperti yayıldı. Çünkü benim adım Aylin değildi ve Murat’tan bu ismi daha önce hiç duymamıştım. Başımı kaldırınca kapıda duran gece hemşiresinin bana endişeyle baktığını fark ettim. Elindeki dosyayı neredeyse ezecek kadar sıkıyordu. Sessizce bana yaklaşıp fısıldadı:
“Hanımefendi… eşiniz her perşembe akşamı evden çıkarken nereye gittiğini size hiç anlattı mı?”
Ne söyleyeceğimi bilemedim.
“Neden bunu soruyorsunuz?”
Hemşire gözlerini kaçırdı.
“Çünkü artık bilmeniz gereken öyle bir gerçek var ki… öğrendiğiniz anda bütün evliliğinize farklı gözle bakacaksınız.”

Hemşire bir süre sessiz kaldı. Sanki söyleyeceği her kelime, yıllardır saklanan bir sırrı yerle bir edecekti.

“Ben beş yıldır bu hastanede çalışıyorum,” dedi kısık bir sesle. “Eşiniz her perşembe akşamı buraya gelirdi.”DevamınıOkumak için..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.