Defterin ilk satırında büyük harflerle ‘EVİN AYLIK GİDERLERİ’ yazıyordu.

Hemen altında elektrik, doğalgaz, mutfak alışverişi, konut kredisi ve çocukların ihtiyaçları sıralanmıştı. Bazı rakamların üzeri çizilmiş, yanlarına yenileri eklenmişti.

Ural sandalyesini çekti ama oturmadı.

‘Senden isteyeceğimiz parayı hesaplarken bu tabloyu hazırladım,’ dedi. ‘Sonra Jülide’yla tartıştık. O da her şeyi yeniden hesaplamamı istedi.’

Sayfayı dikkatle inceledim. Konut kredisi taksiti tek başına 29 bin liraydı.

‘Bu krediyi neden benimle paylaşacaktınız?’ diye sordum.

Ural başını eğdi.

‘Paylaşmamamız gerekiyordu. Evin sahibi biziz. Sen bizim borcumuzun ortağı değilsin.’

Jülide gözlerini silerek mutfağın kapısında duruyordu.

‘Anne, o gün söylediklerimi düşününce kendimden utanıyorum,’ dedi. ‘Ama önce Ural’ın açıklamasını dinlemeni istiyorum.’

Defterdeki ikinci sayfaya geçtim.

Bu kez başlık farklıydı: ‘RÜVEYDA’NIN ÖDEYECEĞİ GERÇEK BEDEL.’

Altında iki sütun vardı. Birinde istenen kira, diğerinde haftalık çocuk bakımı saatleri yazıyordu.

Ural boğazını temizledi.

‘Haftada dört gün, günde yaklaşık sekiz saat çocuklara bakmanı bekliyorduk. Bu, ayda yüz otuz saatten fazla ediyor. Üstelik bunun karşılığında sana ödeme yapmak yerine senden para istiyorduk.’

Başımı kaldırdım.

‘Bunu şimdi mi fark ettiniz?’

‘Hayır,’ dedi Ural. ‘Aslında ilk başta da biliyordum. Ama kendime başka türlü anlattım.’

Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.