Düşünüyorum da… Bebeği doğurmamayı düşünüyorum.’

İlk başta beni yanlış duyduğunu sandı.

Başını yavaşça kaldırdı.

‘Ne dedin sen?’

‘Eğer seni bu kadar mutsuz ediyorsa… Belki böylesi daha iyidir… Belki hamileliği sürdürmemeliyiz…’

Kelimeler ağzımda parçalandı. Bunları söyleyen kişinin ben olduğuma inanamıyordum. Ama onu kaybetmekten öylesine korkar hâle gelmiştim ki henüz kucağıma bile almadığım bir şeyi kaybetmeye hazırdım.

Tayfun birden ayağa fırladı.

Gözleri yaşlarla doldu.

Sonra öyle bir şey söyledi ki kelimenin tam anlamıyla nefesim kesildi.’Ben senden oğlum için değil, kızlarımızın annesi olduğun için vazgeçemem. Ama sen benim yüzümden kendi bebeğimizden vazgeçmeyi düşünüyorsan, demek ki bu ailenin asıl sorunu benim!’

Tayfun’un sesi titriyordu. Onu yıllardır bu kadar sarsılmış görmemiştim.

Bir şey söylemeye çalıştım ama boğazımdan tek kelime çıkmadı.

‘Bana bak, Rengin,’ dedi. ‘Sen gerçekten benim bir kızımızı istemediğimi mi düşünüyorsun?’

‘Ne düşüneceğimi bilmiyorum Tayfun. Günlerdir yüzüme bakmıyorsun. Kızlarımız sana sarıldığında bile aklın başka yerde. Ben artık bu evde neyin eksik olduğunu anlayamıyorum.’

Başını ellerinin arasına aldı. Uzun süre konuşmadı. Sonra yanımdaki koltuğa oturdu.

‘Haklısın,’ dedi. ‘Ama düşündüğün konuda değil. Yıllardır sizden uzaklaşıyorum. Bunun farkındayım. Ve sana anlatmam gereken bir şey var.’

O gece ilk kez Tayfun’un çocukluğundan bu kadar açık söz ettiğini duydum.

Babası üç erkek kardeşin en büyüğüymüş. Ailede herkes erkek çocuk sahibi olmayı bir başarı gibi görürmüş. Soyadının devamından, aile işlerinin oğullara bırakılmasından, erkek evladın babasının gururu olmasından bahsedilirmiş.

Tayfun küçükken babası ona sık sık, ‘Bir gün oğlun olduğunda ne demek istediğimi anlarsın,’ dermiş.Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.