Sabah olduğunda gözlerimi neredeyse hiç uyumadan açtım.

Ethan hâlâ yanımda uyuyordu. Onu uyandırmadan yataktan kalktım ve koridorun sonundaki banyoya gittim. Aynada kendime baktığımda yüzümün ne kadar solgun olduğunu fark ettim.

Otobüsteki yabancının verdiği mendil hâlâ cebimdeydi.

Notu tekrar çıkardım.

“Richard Whitmore’ın evindeki hiç kimseye güvenme.”

Fakat asıl soru şuydu:

Bu adam benim Richard’ın evine gideceğimi nereden biliyordu?

Kapı çalındı.

Evelyn içeri girdi.

Elinde kahve vardı ama elleri titriyordu.

“Uyandın mı?” diye sordu.

“Evet.”

Bir an sustu. Sonra gözlerini kaçırarak,

“Richard seni bekliyor. Birazdan avukat gelecek,” dedi.

“Ne için?”

“Bazı belgeler var. Sadece birkaç imza.”

Mendili cebimde sıkıca tuttum.

“Ne belgeleri?”

Evelyn cevap vermedi.

Tam o sırada koridordan Nathan’ın sesi geldi:

“Anne, daha fazla geciktirmeyelim.”

Evelyn başını eğdi.

O an, dün gece duyduğum konuşmayı hatırladım.

Onun imzası olmadan hisselere dokunamayız.

Demek mesele buydu.

Odaya döndüğümde Ethan uyanmıştı.

“Anne, büyükbabam gerçekten ölecek mi?” diye sordu.

Yanına oturup saçlarını okşadım.

“Bilmiyorum,” dedim. “Ama ne olursa olsun bugün buradan ayrılmayacağız.”

Kısa süre sonra salona indik.

Richard koltukta oturuyordu. Yanında takım elbiseli yaşlı bir adam ve önünde kalın bir dosya vardı.

Avukat ayağa kalktı.

“Bayan Whitmore, bunlar şirket hisseleriyle ilgili belgeler. Richard Bey’in sağlık durumu nedeniyle bazı yetkilerin size devredilmesi gerekiyor.”

Dosyayı önüme koydu.

İlk sayfaya baktım.

Sonra ikinciye.

Üçüncü sayfada durdum.

Belgelerin arasında, şirket hisselerinin tamamını Nathan’ın kontrolüne bırakmamı sağlayacak bir vekâletname vardı.

“Bunu imzalamamı mı istiyorsunuz?”

Nathan hemen konuştu.

“Bu sadece geçici. Richard’ın sağlık durumu düzelene kadar şirketin başında birinin olması gerekiyor.”

Richard başını kaldırdı.

“Hayır.”

Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.