Okul bir yardım kermesi düzenlediğinde, kızım Defne hemen gönüllü oldu. İhtiyaç sahibi ailelere kışlık kıyafet alınabilmesi için haftalarca eski kumaşlardan el yapımı bez çantalar dikti. Her gece geç saatlere kadar makinenin başında ter döktü. Ona kendini bu kadar yormamasını söylediğimde bana sadece gülümsedi ve “İnsanlar bunları gerçekten kullanacak anne. Onlara yardım etmek istiyorum,” dedi.
Ama kermesten bir gün önce Defne eve fırtına bulutu gibi, ağlayarak geldi. “Sevim Hoca, çantalarımı sadece evsizlerin kullanacağını söyledi!”
Bir öğretmenin böyle acımasız ve ayrımcı sözler sarf etmesine inanamadım. Ve tam o an kafamda bir şimşek çaktı: Sevim Hoca… Bu isim, yıllar önce okulda bana hayatı zindan eden o zorba öğretmenimin ta kendisiydi! Eskiden benim ikinci el kıyafetlerimle alay eder, bana “cimri” der ve bir keresinde tüm sınıfın önünde benim gibi kızların büyüyünce “parasız, huysuz ve utanç verici” olacaklarını söyleyerek beni aşağılamıştı. Detayları okumak için Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.